тишти несв.

тишти (несв.)

Тоа е Лугонес, кој од прозорчиња на воз ги набљудува формите што се губат и мисли дека веќе не го тишти должноста засекогаш да ги преведе во зборови, бидејќи тоа е неговото последно патување.
„МАРГИНА бр. 32-33“ (1996)
Сепак го тиштеше причината... Не сакаше отворено да ја праша...
„Омраза - длабоко“ од Драгица Најческа (1998)
Таа трае и царува, рие и поткопува, тлее и тишти сегде, а најмногу во стихот распнат како Христос врз крстот на зборот.
„Две тишини“ од Анте Поповски (2003)