кучешки прид.

кучешки (прид.)

Стани си утре порано дојди си вечер подоцна, наутро радост понеси навечер тага донеси - ај, пусти да е, пуст да би останал живот кучешки!
„Бели мугри“ од Кочо Рацин (1939)
- Не верувам. Лаже кучешкиот син, за себе рече Баждар.
„Улица“ од Славко Јаневски (1951)
„А, девет дечиња, кучешки сину“, имаш, “ велам јас.
„Улица“ од Славко Јаневски (1951)
Гуланфер, подмолен цицач на невина крв! Забите му се кучешки под провокаторските мустаќи, коска ќе преполоват.
„Кловнови и луѓе“ од Славко Јаневски (1956)
Ќе влезе во нова улица, како човекот со кучешката замка в раце што влага од еден ден во друг.
„Кловнови и луѓе“ од Славко Јаневски (1956)
Кога домаќинот уште еднаш го фати со немирните прсти копчето на неговата кошула, не издржа - околу нив почнаа да трчаат невидливи мачки со кучешки гласови и да се кострешат оџи во чии дворови се кријат митралези.
„Месечар“ од Славко Јаневски (1959)
- Млекото го продадов, ама Германците ми ги зедоа парите! - му одговори Трајче; - Мајката нивна, кучешка! - опцу Евто.
„Волшебното самарче“ од Ванчо Николески (1967)
Овчарот, загрнат со сива гуна, истрча на патот и им свика на кучињата: - Ошт, бре! Верата ваша кучешка!
„Волшебното самарче“ од Ванчо Николески (1967)
Дали е тоа обична кучешка благодарност, дали е тоа молба за прошка, дали е признавање на вина?
„Бојан“ од Глигор Поповски (1973)
Кога запре дождот, Цанул излезе, и по некаков кучешки осет, се упати право кон лозјето; се допре до колибата, го залепи окото на прозорчето, ја виде кожата кај што прета, го почувствува нивниот здив, го наслуша нивниот глас, нивното 'ржење и збивтање, му удри крвта во главата, му зашумеа ушите, го грабна копачот и почна да тропа на вратата: ”Излегувајте, мајчето ваше!“
„Свето проклето“ од Јован Стрезовски (1978)
Везачката писка до бога. „Стој бре, стој бре, господот твој кучешки!
„Свето проклето“ од Јован Стрезовски (1978)
Да си одам, велам, денот е кус, а времето кучешко, заникадно.
„Пиреј“ од Петре М. Андреевски (1983)
Сето е со кучешки загребини, некаде издраскано и одрано, а некаде со тиња, со налејано песочиште. 55
„Пиреј“ од Петре М. Андреевски (1983)
Вели: „Нам, на селаните, среќата ни е променлива, а несреќата постојана“ , велеше Лазор Ночески и запре возот, штракнаа катанците, штрангите, се отвори вагонот и се рашири некоја светлина што се турна во вагонот што се бувна во нас и што после тргна по нас, и нѐ загледува така - гурелави, со пострупени клепки и усти, потечени под очите, со потргнати образи, обесени, разбушавени и со сламки, со осилки во косата, со кучешки болви; нѐ тераат војници, небаре метилави овци, пропрснати и со подмакани слабини, ни тропаат коските, војникот што ни отвори 119
„Пиреј“ од Петре М. Андреевски (1983)
А надвор чекаат пустидес (педери), исто така со кучешки маски на лицата.
„Постела на чемерните“ од Петре Наковски (1985)
И тогаш се слушаше кучешка песна што ја водеше тоа.
„Јанsа“ од Јован Стрезовски (1986)
Кучешките гробишта над селото постојано се прошируваа.
„Јанsа“ од Јован Стрезовски (1986)
Кучешки се развиличија. Очите им беа црвени инсекти.
„Забранета одаја“ од Славко Јаневски (1988)
Се слуша, веднаш не се знае од која насока, некакво чудно квичење и никој од двајцата веќе не знае дали кон нив се доближува ѕвер со човечка болка во кучешка душа или човек со тага на пес во грлото.
„Забранета одаја“ од Славко Јаневски (1988)
„Ништо друго, нема во кучешкиот живот на луѓето.
„Забранета одаја“ од Славко Јаневски (1988)
Повеќе