арч м.
арчи несв.

арч (м.)

Една неделина, кога Трајко си дојде од пазар, каде што беше пратен од браќа си да продаде јагниња и направи арч за вршење, се собраа сите петина да видат што донесол пазарџијата.
„Крпен живот“ од Стале Попов (1953)
Кога Крсте два дена пред пазарот ѝ кажа оти татко му од десет лири не може да му даде повеќе, таа стана, отиде во земникот и му изнесе дваесет наполеони и пет лири и му ги врза (во едно крпче: — Земи, сторите арч со стрико ти Трајко, та за враќање — бидите живи, со Толето ќе се есапите.
„Крпен живот“ од Стале Попов (1953)
Сега се прави арч за свадбата, та иако се поарчи свекорот некоја и друга пара повеќе, тоа ќе биде до друга свадба.
„Крпен живот“ од Стале Попов (1953)
Зборовите се за арч. Само за тоа. Не се шегувам. Постојат такви зборови.
„Жената на белогардеецот“ од Србо Ивановски (2001)
Затоа и настаните низ кои минувам не ги сметам за арч на моето или на нечие туѓо време.
„Синот“ од Србо Ивановски (2006)
Понекогаш и со толку малку арч болката поминува“.
„Синот“ од Србо Ивановски (2006)
Чуму тој безвреден арч кога по алеите пупките расцутуваат?
„Посегање по чудесното“ од Србо Ивановски (2008)