груб (прид.) - и (сврз.)

Светлината што доаѓа однадвор од самракот внатре во одајата се меша со светлината на четири големи свеќи, на источниот ѕид под исусовото распетие горат за душа на покојникот, и на поседнатите околу трпезата, се протега од јужниот до северниот ѕид, осветлуваќи им ги лицата, груби и јадосани, им дава чуден неземски изглед.
„Потковица на смртта и надежта“ од Миле Неделкоски (1986)
За Грците сѐ словенско беше грубо и бугарско. Со името Бугари нѐ крстија Грците и нас Македонците. Но тоа прекрстување не е единствено.
„За македонцките работи“ од Крсте Петков Мисирков (1903)
Жандармот за него не беше груб и поради дебелите стакла на очилата личеше на жандарм.
„Две Марии“ од Славко Јаневски (1956)
Во него нема човештина, никој за ништо не може да му се довери на овој груб и опасен човек.
„Пустина“ од Ѓорѓи Абаџиев (1961)
Да полудат пред глетката на грубата и насилна смрт.
„Пустина“ од Ѓорѓи Абаџиев (1961)
Во споредба со него, со еден збор, страчките биле оперски хор.
„Пупи Паф во Шумшул град“ од Славко Јаневски (1996)
И без капа и со капа еден бас, глас груб и рапав, татнел како улав тапан.
„Пупи Паф во Шумшул град“ од Славко Јаневски (1996)
Место него улицата ја посетуваше груб и ќелав полициски агент со очи-копчиња впиени во прозорецот со чипкени завеси.
„Улица“ од Славко Јаневски (1951)
До еврејскиот крај стасавме брзо. Улица под старите касарни Кале стисната со груби и стари куќи - тоа ни беше целта.
„Улица“ од Славко Јаневски (1951)
- Еј, младоженец, станувај. Повикот, груб и потсмешлив, остана без одговор.
„Кловнови и луѓе“ од Славко Јаневски (1956)