леле (изв.) - мајка (имн.)

Зошто и на сто години луѓето викале „леле мајко, зошто ме роди".
„Крпен живот“ од Стале Попов (1953)
А за крај ко ќе ја пуштиме сирената да рика, леле мајко, ќе се скапи од бегање.
„Филтер Југославија“ од Константин Петровски (2008)
Леле мајко, се штукнав, сосема се померив.
„Небеска Тимјановна“ од Петре М. Андреевски (1988)
Личат де на кучиња де на некои жени. Забрадени, намуртени, грди, леле мајко колку грди и злобни кобарници.
„Човекот во сина облека“ од Мето Јовановски (2011)
ќе те дупат муви и горештината и ќе скапуваш, да не можеш да се мрднеш, и во Серес им ги турнавме куќите за да правиме окопи, и земјата е секаде празна, народот бега, а окопите ни беа покрај пругата, оти полето беше под вода, а почна и маларија, трески големи и секое утро врви човек и ти дава кинин во окопите и ние го пиеме ко ракија, а горчи, леле мајко и ти даваат некој пченкарен леб, може човек да отепаш со лебот и некогаш ќе сварат грав, ама грав нема, само неколку зрна се бркаат во казанот, и не можат да се сретнат, да се видат
„Пиреј“ од Петре М. Андреевски (1983)
На третиот пат, леле мајко, сум рипнала нагоре од столот, ко вејверица сум рипнала и сум го изгребала Мисајлета Ковачот.
„Пиреј“ од Петре М. Андреевски (1983)
- Леле мајко, велам, како можеше толку да е против мене господ?
„Пиреј“ од Петре М. Андреевски (1983)
да не стекла пак реката, да не ги откорна овошките или само алето, е во Америка алињата им се дома, в среде куќа, е па водата нема узда, не се запира со прачка и со викање, а да ја видиш онаа вода што се оди со денови, еднаш ни рекоа денеска морето ќе игра, а кога игра морето, не играјте вие и кога зеде да рипа, да станува и да седнува, леле мајко, потплашена кобила, фучи и се пресега преку бродот и го прескока и 116
„Пиреј“ од Петре М. Андреевски (1983)