Во ова време расте немирот и растат очекувањата и нестрпливоста тие да се остварат заедно со бабрењето на земјата и со отворањето на пупките. Ѝ пишував за ова на Агна.
„Бунар“
од Димитар Башевски
(2001)
Не, премногу имав потреба да ги потврдам тие намери, како што впрочем ѝ пишував и на Агна.
„Бунар“
од Димитар Башевски
(2001)
„Кому јас можам, освен тебе, драга Агна, да му го соопштам моето расположение, восхитот од големата градба“, ѝ пишував на жена ми, а всушност во себе ги читав оние незапирни редови, што веќе беше ги напишал некој друг, во отворената книга крај мене, незапирни редови, од десно на лево, од работ на една до друга провалија, редови во долги низи кои се како обвинување.
„Бунар“
од Димитар Башевски
(2001)
„Деновиве“, ѝ пишував, „се чувствувам храбро.
„Бунар“
од Димитар Башевски
(2001)
Немав време да ѝ пишувам опширно на Агна, но не можев да се воздржам да ѝ напишам макар кратко дека сум возбуден и дека сум на трагата на интересни откритија.
„Бунар“
од Димитар Башевски
(2001)
„Драга Агна“, ѝ пишував, „овде сѐ е веќе облеано со пролетниот мирис и растревожено од буењето на животот.
„Бунар“
од Димитар Башевски
(2001)
Некаква утеха најде сепак во тоа што во второто писмо до Ордета, кое исто така го прочита, виде дека љубовницата раскинува со него, моли.да не ѝ пишува повеќе и да ѝ ги врати писмата ако ги чува, бидејќи таа се мажи, треба да ја разбере, таа не е учено девојче, а сега ѝ се укажува добра прилика.
„Послание“
од Блаже Конески
(2008)
Никогаш не ја прашав кој ѝ пишува.
„Бојана и прстенот“
од Иван Точко
(1959)
Крстан редовно ѝ пишуваше.
„Бојана и прстенот“
од Иван Точко
(1959)
Се разбира, ништо не ѝ реков на Луција, оти не можев да верувам дека поважна ѝ е партијата која ѝ пишува говори и карактеристики, од младич кој ѝ пишува песни, како на жена.
„Папокот на светот“
од Венко Андоновски
(2000)
Дај ми собитие што говори за лоши дела, и јас веднаш, под дланката ќе сетам темни букви, гласови темни, пискотници, студени слова од кои кожата се ежи; дај ми слово божествено и богоугодно, за големи подвизи што зборува, и јас веднаш под раката чувствувам гласови светли, букви топлокрвни, оган во писмото чувствувам, како кога љубениот на саканата писмо ѝ пишува.
„Папокот на светот“
од Венко Андоновски
(2000)
Три години ѝ пишував песни, а таа ме одбиваше и се извлекуваше.
„Папокот на светот“
од Венко Андоновски
(2000)
Кога го читаше Бајрон почна да накривува, после Бодлер ја обои косата во зелено, а средбата со загадочните Франц толку го потресе, што веднаш на Вера својата платонска љубов од женската гимназија, отпочна да ѝ пишува долги писма, насловени со „Милена“!
„Слово за змијата“
од Александар Прокопиев
(1992)
А на лицето ѝ пишува: – Што се случи?
„Црни овци“
од Катица Ќулавкова
(2012)
Кутрото девојче не одговара на прашања, се мурти, готово е да заплаче. – Да се вратиме дома? – прашувам јас.
„Црни овци“
од Катица Ќулавкова
(2012)
„Тој куршум беше вперен во срцето на нашите чувства, а се распрсна срцето на твојот брат моја Сања,“ ѝ пишуваше Авни на девојката која остана во неговите сеќавања со широко отворени очи во триаголникот што со необично прави линии го формираше шамијата завиена околу нејзината глава.
„Полицајка в кревет“
од Веле Смилевски
(2012)
Ѝ пишуваше: „Ти благодарам што заборави на сѐ и ѝ згази на љубовта наша...
„Јанsа“
од Јован Стрезовски
(1986)
А и писма не ѝ пишуваше... Можеби се чувствуваше виновен.
„Омраза - длабоко“
од Драгица Најческа
(1998)
А тој, дали ѝ пишува и дали испраќа пари за детето, не знаеја.
„Омраза - длабоко“
од Драгица Најческа
(1998)
Во писмото што го доби од дома, сестра ѝ подробно ѝ пишуваше, како мајка ѝ правела питулици за соседите и роднините.
„Омраза - длабоко“
од Драгица Најческа
(1998)
А уште повеќе, не сфаќаше што ги преобразило до таа мера баба му и дедо му, па не го спречуваат да ѝ пишува писмо.
„Омраза - длабоко“
од Драгица Најческа
(1998)
Кога ѝ кажуваше Чана како Пелагија ѝ пишува за нивата и за семето таа веднаш сфати дека во кутрата Пелагија има веќе лошо семе, само да не крене рака на себе или на тоа во неа!
„Исчезнување“
од Ташко Георгиевски
(1998)
Често ѝ пишувала писма на мајка Клементина, на од неа научениот италијански јазик.
„Ервехе“
од Луан Старова
(2006)
Гијом го чувале бабата и дедото, и секој ден ѝ пишувале.
„Чкртки“
од Румена Бужаровска
(2007)
Исто и мајката и таткото, но откако маман си ја скршила ногата татко ѝ немал толку време да ѝ пишува.
„Чкртки“
од Румена Бужаровска
(2007)
XI
Кога најмногу претпоставував дека ќе го предизвикам и задржам интересот на Елен Лејбовиц за темата на која ме поттикнуваше да ѝ пишувам толку многу, таа ме изненадуваше со својот одговор, пишувајќи ми за нешто друго, трето.
„Потрага по Елен Лејбовиц“
од Луан Старова
(2008)