бев (гл.) - невозможен (прил.)

Во него зрееше мислата да трага по старите записи, без кои беше невозможно откривањето на животот на луѓето крај овие зачувани паметници.
„Тврдина од пепел“ од Луан Старова (2002)
Меѓутоа, беше невозможно сирењето да се замени со круша, плимата со осеката, држалката со секира, мелодрамата со драма, песот и мачката, денот и ноќта, и лебот со путерот.
„МАРГИНА бр. 8-9“ (1994)
Винстон не можеше да биде сигурен - дури и по средбата на нивните погледи тоа утро беше невозможно да биде сигурен - дали О'Брајан е пријател или непријател.
„1984“ од Џорџ Орвел (1998)
Мора да е некаде околу тој датум, зашто беше прилично сигурен дека самиот тој има триесет и девет години и веруваше дека е роден во 1944 или 1945 година; но сега беше невозможно да се утврди каков било датум во рамките на една или две години.
„1984“ од Џорџ Орвел (1998)
Беше невозможно, и покрај бескрајните апсења и признанија и погубувања, да се биде сигурен дека Братството не е само легенда.
„1984“ од Џорџ Орвел (1998)
Ужасна работа во врска со Двете минути омраза не беше тоа што секој беше должен да земе учество, туку што беше невозможно да се одбегне придружувањето.
„1984“ од Џорџ Орвел (1998)
Но некој што ти беше и едното и другото и наеднаш да бараш само да ти биде приател, навистина тоа беше невозможно.
„Животот од една слива“ од Зорица Ѓеорѓиевска (2014)
Но, најинтересно беше тоа што таму воопшто немаше алкохол (скапираа дека беше невозможно да проверат илјада клинци дали се полнолетни или не), но, на крајот, тоа никому не му пречеше.
„МАРГИНА бр. 15-16“ (1995)
Гардеробата што ја носеа момците во Cheetah покажуваше дека најпосле момците почнаа да фаќаат чекор со девојките - полка-дот кошули и yвонарки и чизми и слично.
„МАРГИНА бр. 15-16“ (1995)
Во некој момент сигурно забележала, застанала молкум да ме набљудува како и самата нешто да очекува; веќе беше невозможно да не ме издаде напорот да го продолжам тоа затишје, да не го прифатам тоа пак да се вратат наспроти Мари-Клод, против Мари-Клод која не можеше да разбере, која молчешкум ме гледаше исчекувајќи; да се пие и пуши и да се зборува со неа, за до последниот момент да се одбрани слаткиот интеррегнум без пајаците; да се запознае нејзиниот едноставен живот работа-дома и сестра студентка и алергиите; да се сака, така да се посакува тој црн прамен што ѝ го чешла челото, да се сака таа како цел, како стварно последна станица на последниот метро во животот, а тогаш - бунар, тоа растојание од мојот стол до онаа клупа каде што можевме да се љубиме, кадешто мојата уста можеше да го испие првиот мирис на Мари-Клод пред во прегратка да ја однесам до нејзината куќа, пред да се качиме низ оние нејзини скали и најпосле соблекувајќи ја од себе толкавата облека и толкавото чекање.
„МАРГИНА бр. 6-7“ (1994)
А беше невозможно да играм еден од деветмината преживеани, бидејќи секоја од тие улоги требаше да ја игра актер способен за тоа.
„МАРГИНА бр. 22“ (1995)
Имаше и слики на постери од Сан Франциско што беше невозможно да се прочитаат и кои навистина многу ме возбудија.
„МАРГИНА бр. 22“ (1995)
•Во книгата која ви ја посветија Вам, Ерик Ромер и Клод Шаброл говорат дека Вашата прва идеја била од Опседнат да направите многу пооткачен филм; на пример, директорот на клиниката требало на табанот да го има истетовирано Христовото распетие, за да го гази на секој чекор, бидејќи тој бил голем покровител на црните миси, итн...
„МАРГИНА бр. 22“ (1995)
Но тоа беше невозможно.
„Маслинови гранчиња“ од Глигор Поповски (1999)
Го бараше тоа како да е тоа четкичка за заби што некој ја откраднал; беше невозможно да му се отфрли таа желба.
„Папокот на светот“ од Венко Андоновски (2000)
Тоа дури имаше и своја добра страна, зашто меѓу врсниците во игра може да се изроди и тепачка, додека меѓу Кирил и Бојан тоа беше невозможно.
„Бојан“ од Глигор Поповски (1973)
Да не беше така, ќе бев раат од Дена, таа би цртала и додека спие, толку многу сака да црта и тоа го прави супер.
„Игбал, мојата тајна“ од Јагода Михајловска Георгиева (2000)
Носеше со себе цело ранче со боички, фломастери и моливчиња, блокчиња и боенки, ама бидејќи нашиот „Стојадин” е еден невиден стар раскоп и додека се возевме се тресеше како да ќе се распадне, цртањето беше невозможно.
„Игбал, мојата тајна“ од Јагода Михајловска Георгиева (2000)
Но, од друга страна, тоа беше невозможно.
„Омраза - длабоко“ од Драгица Најческа (1998)
Кога девојката умре, Хајлендер посака и самиот да ѝ се придружи во смртта, ама тоа му беше невозможно.
„Јас - момчето молња“ од Јагода Михајловска Георгиева (1989)
Мислам дека за некое време никој нема да ми верува за тоа колку некогаш беше невозможно да се случуваат вакви работи, но и како што и самиот велиш, се случуваа многу работи.
„МАРГИНА бр. 21“ (1995)
Не знам... мене лично оваа „состојба” ме фура на резигниран ентузијазам (или обратно, на ентузијастичка резигнираност).
„МАРГИНА бр. 21“ (1995)
Кога малку би потскокнал натаму, сигурно би ја потфатил, но тоа беше невозможно зашто тој се подаваше од работ на бездната.
„Човекот во сина облека“ од Мето Јовановски (2011)
Креветот, душекот, покривачот, перницата, па дури и пижамите, беа бетонски, така што беше невозможно да се заспие во нив.
„Азбука и залутани записи“ од Иван Шопов (2010)
И уште еднаш си потврдуваше во потсвеста дека како што не може истата вода повторно да се врати на истото место, така беше невозможно и неговото враќање.
„Патот на јагулите“ од Луан Старова (2000)
Во времето кога 988 (поради капацитетот на централата) беше невозможно да се добие, само тој ги памтеше бројките на девојките.
„Три напред три назад“ од Јовица Ивановски (2004)
Додека пред 1960-та беше невозможно да се замисли појава 36 okno.mk на ред без централно тело зад него, денес ни се мошне блиски сознанијата за спонтано генерирање на подредени структури, како во неорганските, така и во органските (дури и во социјалните) процеси.
„МАРГИНА бр. 29-31“ (1996)