Во Потковицата беше вообичаено рано пред зајсонце гојдарите да ги дотеруваат говедата на Зедница, горе над Бел Камен, и тука да ги попасат до замрачување.
„Потковица на смртта и надежта“
од Миле Неделкоски
(1986)
Во странство, како што тогаш беше вообичаено.
„Човекот со четири часовници“
од Александар Прокопиев
(2003)
Очигледно, не беше вообичаено во оваа нејзина просторија да доаѓаат луѓе со мали деца.
„Омраза - длабоко“
од Драгица Најческа
(1998)
Таа направи мала пауза, чекорејќи првин лево, а потоа десно, со одмерен ритам во звукот што во допирот со паркетот го оставаа високите штикли, (тоа беше вообичаено на нејзините предавања непосредно пред да го изнесе заклучокот) и, кога оцени дека концентрацијата на слушателите го имаше постигнато потребното ниво, им се обрати тивко, со зборови кои се голтаа во сиот нивен волумен, како пластични апови до пукнување исполнети со кислород: „Мили мои осамени срца, добро запомнете, кругот за кој зборувавме функционира во секој сегмент на општеството, отсекогаш и насекаде.
„Полицајка в кревет“
од Веле Смилевски
(2012)
Но, не само што поштарот не беше истиот, туку и пликото што ѝ го даде, откако побара да се потпише на дел од него, не беше вообичаено.
„Омраза - длабоко“
од Драгица Најческа
(1998)
Со време, откривме уште една причина зошто Мајка не прифаќаше да ја напушти својата куќа и да живее со едно од своите деца, како што беше вообичаено речиси секаде, во тие времиња на Балканот.
„Ервехе“
од Луан Старова
(2006)
Потоа ги втеруваа во заедничкиот гојдарник, кој се викаше Крувче и кој го облик на рамнокрак триаголник се простираше од дворниот, јужниот, ѕид на имотот Акиноски и долж источниот се протегаше сè до куќата на Ангелета Ризески, (или уште како што го викаа Анѓеле Козето) подигната, со нивна Акиноска согласност на најјужниот крај на Имотот, на самоти Јужна Порта.
„Потковица на смртта и надежта“
од Миле Неделкоски
(1986)